το surplus (πλεόνασμα) οδηγεί στην εξειδίκευση και κατά συνέπεια στην τέχνη,
η εξειδίκευση συνδέεται με το surplus (πλεόνασμα) και αυτό με την τέχνη
που σημαίνει κάποιοι κάνουν τέχνη και κάποιοι άλλοι την χρησιμοποιούν.
Κάποιες κοινωνικές ομάδες θέλουν να εκφραστούν,
1) πολιτικά κατ αρχή αλλά
2) και μέσω της τέχνης. [Είναι πρόβλημα που] τα μέλη της κοινωνικής ομάδας μπορούν (επιλέγουν) να χρησιμοποιούν εκφραστικά μέσα που δεν είναι “καίρια” ή ¨αιχμής”
1) είτε γιατί δεν έχουν την ανάλογη παιδεία
2) είτε γιατί θεωρούν ότι αυτή η παιδεία εκφράζει άλλες πολιτικές και ιδεολογίες,
3) είτε γιατί θέλουν να μετέχουν σε αυτή την έκφραση όλα τα μέλη, ανεξάρτητα από τις δεξιότητες τους.
Αυτό ανάμεσα στα άλλα μπορεί να σημαίνει ότι θα αλλάξει η άποψη [που έχουμε], πως η τέχνη απευθύνεται [προς] στο σύνολο της κοινωνίας για να κριθεί
1) για το πως εκφράζει κάτι
2) ανεξάρτητα από το τι εκφράζει
[ 3) για το τι εκφράζει.]
Σε αντίθεση πχ. με τον συνήθη πολίτικο λόγο ο οποίος απευθύνεται σε αυτούς που έχουν ήδη μια ανάλογη [με το περιεχόμενο του] ιδεολογική προτίμηση,
Έτσι μπορεί [στο κοντινό μέλλον] να έχουμε την τέχνη από όλους για όλους που ίσως είναι παρόμοιο με ότι λένε για τον Πλάτωνα: έξω οι καλλιτέχνες.
(Από την άλλη μπορεί να εμφανιστεί νέα "εξειδίκευση", διαλεκτικό προτσές σαν να λέμε.)
